من بعد از یه مدت که اومده بودم ایران که به نت دسترسی داشتم ولی وقتش رو تداشتم الان برگشتم و دوباره می خوام آپ کنم.

دوستان شعر زیر خیلی زیباست.

در ضمن دوستان من به چند نفرتون که قابل بدونین نیاز دارم برای مدیریت یه سایت دوستانی که مایل به همکاریند با آدرس زیر ارتباط بر قرار کنند.

hossein.golhassani.icc@gmail.com

اینم مطلب جدید:

يک شبي مجنون نمازش را شکست
                                                 بي وضو در کوچه ليلا نشست

عشق آن شب مست مستش کرده بود
                                                  فارغ از جام الستش کرده بود

سجده اي زد بر لب درگاه او
                                                          پُر ز ليلا شد دل پر آه او

گفت يا رب از چه خوارم کرده اي
                                                  بر صليب عشق دارم کرده اي

جام ليلا را به دستم داده اي
                                               وندر اين بازي شکستم داده اي

نيشتر عشقش به جانم مي زني
                                                   دردم از ليلاست آنم مي زني

خسته ام زين عشق،دل خونم نکن
                                               من که مجنونم تو مجنونم نکن

مرد اين بازيچه ديگر نيستم
                                                اين تو و ليلاي تو... من نيستم

گفت اي ديوانه ليلايت منم
                                                   در رگ پنهان و پيدايت منم

سالها با جور ليلا ساختي
                                                   من کنارت بودم و نشناختي

عشق ليلا در دلت انداختم
                                                 صد قمار عشق يکجا باختم

کردمت آواره صحرا نشد
                                              گفتم عا قل مي شوي اما نشد

 
سوختم در حسرت يک يا ربت
                                                     غير ليلا بر نيامد از لبت

روز و شب او را صدا کردي ولي
                                                 ديدم امشب با مني گفتم بلي

مطمئن بودم به من سر مي زني
                                                در حريم خانه ام در مي زني

حال اين ليلا که خوارت کرده بود
                                         درس عشقش بي قرارت کرده بود

مرد راهش باش تا شاهت کنم
                                           صد چو ليلا کشته در راهت کنم

سلام دوستان مثل قبل بگین چجور بود و خوشتون اومد یا نه؟

در ضمن دوستان پرسیده بودن این شعر از کیه :

این شعر از حمید مصدق هستش که واقعا آخرشه....

و به من خندیدی
و نمی دانستی
من به چه دلهره از باغچه ی همسایه
سیب را دزدیدم
باغبان از پی من تیز دوید
سیب را دست تو دید
غضب آلود به من کرد نگاه
سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک
و تو رفتی و هنوز،
سالهاست که در گوش من آرام،
آرام
خش خش گام تو تکرارکنان
می دهد آزارم
و من اندیشه کنان غرق این پندارم
که چرا،
- خانه ی کوچک ما سیب نداشت

سلام دوستان من عاشقه سهرابم دوستانم گفته بودن ازش شعر بزارم گذاشتم من خودم این شعرشو خیلی دوست دارم اون بیتشم که پر رنگ کردم بیشتر دوست دارم اگر از سهراب خوشتون می یاد نظر بدینو بگین چه شعراییشو اگرم تونستین قسمته کوچکشم بزارین اگرم از یکی دیگه خوشتون می یاد لطف کنین بنویسین کیه و شما کدوم شعرشو دوست دارین 

بد نگوييم به مهتاب اگر تب داريم
(ديده ام گاهي در تب ، ماه مي آيد پايين،
مي رسد دست به سقف ملكوت.
ديده ام، سهره بهتر مي خواند.
گاه زخمي كه به پا داشته ام
زير و بم هاي زمين را به من آموخته است.
گاه در بستر بيماري من، حجم گل چند برابر شده است.
و فزون تر شده است ، قطر نارنج ، شعاع فانوس.)
و نترسيم از مرگ
(مرگ پايان كبوتر نيست.
مرگ وارونه يك زنجره نيست.
مرگ در ذهن اقاقي جاري است.
مرگ در آب و هواي خوش انديشه نشيمن دارد.
مرگ در ذات شب دهكده از صبح سخن مي گويد.
مرگ با خوشه انگور مي آيد به دهان.
مرگ در حنجره سرخ - گلو مي خواند.
مرگ مسئول قشنگي پر شاپرك است.
مرگ گاهي ريحان مي چيند.
مرگ گاهي ودكا مي نوشد.
گاه در سايه است به ما مي نگرد.
و همه مي دانيم
ريه هاي لذت ، پر اكسيژن مرگ است.)

در نبنديم به روي سخن زنده تقدير كه از پشت چپر هاي صدا مي شنويم.

پرده را برداريم :
بگذاريم كه احساس هوايي بخورد.
بگذاريم بلوغ ، زير هر بوته كه مي خواهد بيتوته كند.
بگذاريم غريزه پي بازي برود.
كفش ها را بكند، و به دنبال فصول از سر گل ها بپرد.
بگذاريم كه تنهايي آواز بخواند.
چيز بنويسد.
به خيابان برود.

ساده باشيم.
ساده باشيم چه در باجه يك بانك چه در زير درخت.

كار ما نيست شناسايي "راز" گل سرخ ،
كار ما شايد اين است
كه در "افسون" گل سرخ شناور باشيم.
پشت دانايي اردو بزنيم.
دست در جذبه يك برگ بشوييم و سر خوان برويم.
صبح ها وقتي خورشيد ، در مي آيد متولد بشويم.
هيجان ها را پرواز دهيم.
روي ادراك فضا ، رنگ ، صدا ، پنجره گل نم بزنيم.
آسمان را بنشانيم ميان دو هجاي "هستي".
ريه را از ابديت پر و خالي بكنيم.
بار دانش را از دوش پرستو به زمين بگذاريم.
نام را باز ستانيم از ابر،
از چنار، از پشه، از تابستان.
روي پاي تر باران به بلندي محبت برويم.
در به روي بشر و نور و گياه و حشره باز كنيم.

كار ما شايد اين است
كه ميان گل نيلوفر و قرن
پي آواز حقيقت بدويم.

ای پرنده مهاجر

سفرت سلامت اما

به کجا میری عزیم

غربت تموم دنیا

روی شاخه های دوری

چه خوشی داره صبوری

وقتی خرشیدی نباشه

تا همیشه سوت و کوری

میگذره روزای عمرت

توی جاده های خلوت

تا بخای برگردی خونه

گم میشی تو باغ غربت

واسه ما فرقی نداره

هرجا باشیم شب نشینیم

دل خوشیم به این که شاید

سحر و یه روز ببینیم

آخرش یه روزی هجرت

در خونت رو میکوبه

تازه اون لحظه میفهمی

همه آسمون غروبه

ببخشید دوستان من مدتی حدود یه سالی آپ نکردم .....

در پی عشقی بودم که به آن نرسیدم......

سلام

این شعره زیبا از سهراب سپهری رو بخوونین شاعره مورده علاقه ی  منه

بعد هم نظرتوونو بگین هم بگین شاعره مورد علاقتون کیه  

شب سردي است، و من افسرده.

راه دوري است، و پايي خسته.

تيرگي هست و چراغي مرده.

***

مي كنم، تنها، از جاده عبور:

دور ماندند ز من آدم ها.

سايه اي از سر ديوار گذشت،

غمي افروز مرا بر غم ها.

***

فكر تاريكي و اين ويراني

بي خبر آمد تا با دل من

قصه ها ساز كند پنهاني.

***

نيست رنگي كه بگويد با من

اندكي صبر، سحر نزديك است.

هر دم اين بانگ بر آرم از دل:

واي، اين شب چقدر تاريك است!

***

خنده اي كو كه به دل انگيزم؟

قطره اي كو كه به دريا ريزم؟

صخره اي كو كه بدان آويزم؟

***

مثل اين است كه شب نمناك است.

ديگران را هم غم هست به دل،

غم من، ليك، غمي غمناك است

این دفعه یه کاره جدید کردم:

این آهنگو گوش کنین خوانندشم رضا صادقیه بعد  احساستوونو   بنویسید هم احساستوونو   هم اسم

خواننده ی مورده علاقتوونو ...............

برای دانلود کلیک کنید

رضا صادقی

زندگی کوتا تر از ان است که به خصومت بگذرد و قلب ها گرامی تر از انند که بشکنند انچه از روزگار بدست می اید با خنده نمی ماند و انچه که از دست برود با گریه جبران نمی شود ,فردا خورشید طلوع خواهد کرد حتی اگر ما نباشیم..........

خدایا!
مرا وسیله ای برای صلح و آرامش قرار ده!
بگذار هرجا تنفر است بذر عشق بکارم!
هر جا آزردگی است ببخشایم!
هر جا شک است ایمان،
هر جا یاس است امید،
هرجا تاریکی است روشنایی،
و هرجا غم جاریست شادی نثار کنم!
الهی!
توفیقم ده که
پیش از طلب همدردی، همدردی کنم!
پیش از آنکه مرا بفهمند، دیگران را درک کنم!
پیش از آنکه دوستم بدارند، دوست بدارم!
زیرا
در عطا کردن است که میستانیم،
و در بخشیدن است که بخشنده می شویم،
و در مردن است که حیات ابدی می یابیم!

پيامبراكرم(ص) فرمود: ماه رجب، ماه استغفار امت من است

 در این ماه بسیار طلب آمرزش کنیم که خدا آمرزنده و مهربان است

 خسته ام از آرزوها،آرزوهای شعاری         شوق پرواز مجازی،بالهای استعاری

 امشب بهترین شب زمینی هاست  امشب خیلی از آرزوها بر آورده میشه

 اما چه آرزو کنیم ؟

 آرزو کنیم که امام زمان (عج) ضهور کنه.

 آرزو کنیم که همه بیماران شفا پیداکند.

 آرزو کنیم که هرکه هر آرزویی داره به اون برسه .

 آرزو کنیم که همه مشکلات حل بشه.

 آرزو کنیم که حسين به اون چیزی که می خواد برسه.

 آرزو کنیم آرزو کنیم آرزو کنیم که ...

 شب دلهایی که لحظه شماری کردند برای لحظه های آسمونی

 لحظه های آسمونیتون داره شروع میشه

 پس یه کاری کنیم که جانمونیم

 برای همه آرزودارم که در این شب به آرزوهاشون برسند

در ضمن دوستان خوش حال مي شوم آرزووهاي قشنگتو ونو تونظرات بخوونم                                                                  

        انشاا..والتماس دعا

روزي شخصي در حال نماز خواندن در راهي بود و مجنون بدون اين که متوجه شود از بين او و مهرش عبور کرد مرد نمازش را قطع کرد و داد زد هي چرا بين من و خدايم فاصله انداختي مجنون به خود آمد و گفت من که عاشق ليلي هستم تورا نديدم تو که عاشق خداي ليلي هستي چگونه مرا ديدي....

سیاه میکشید تا پدر کارگرش زیر افتاب نسوزد.

ميگن دل ادما اندازه ي مشتشونه پس چطوري يك دريا خوبي يك دنيا مهربوني يك آسمون عشق و يك كهكشون محبت تو دل جا گرفته؟

اهل دانشگاهم

جيبهايم خاليست

از صداي سخن پول در اين شهر نديدم خوش تر

ولي افسوس مرا پولي نيست

كه بنوشم دو سه نوشابه خنك

در اتاقي كه منم

هست جاي دو نفر

ليك ده بيست نفر در آن مي خوابند

خوابگاهم ته سالن

بغل لانه ي سوسك

اهل دانشگاهم

از چمن هاي حياط

قورمه سبزي است كه سازند براي من و تو

همه روز و همه شب

سر هر فصل كمي مرغ و كباب و  دسر

آب گرمي است كه مي نوشم من

اهل دانشگاهم روزگارم بد نيست

در كتابي خواندم كه عسل شيرين است

و سر كوچه با چه ذوقي ديدم

دود شيشليگ و كباب

چقدر روح افزاست

دستان کوچکم در دستان مادرم لرزان

پاهام چندان برای رفتن یاری ام نمی کرد

و اشک هایی در تردید آمدن

خدایا

مگه مامان منو دوست نداره  پس چرا من رو با خودش به اینجا آورده ؟!

اگه شوق و ذوق رنگ صورتی لباسم نبود

یا اون کیف کوچیکه که قرمزه

یا جعبه ی مداد رنگی هام

نمی اومدم ..

تو همین جنجال و ناراحتی و بغض

مامان دستم رو رها کرد

دلم ریخت ..

خدایا 

که یکباره خانمی که  بعد ها شاید از مامان هم بیشتر دوستش داشتم

دستم رو گرفت

گرم شدم

با دستهای گرمش آروم آروم اشک های منو پاک کرد

و گفت : خوش آمدی .

و همان کلاس درس    شوق و ذوق دیدن دوست هایم

و هیاهوی زنگ های تفریح

حالا اگر به یاد آن روز شیرین  بغض می کنم

بغضم از روی دلتنگی ست .

کاش دوباره معلم کلاس اول خود را می دیدم .

عباس دوست صمیمی ام و مهدي بهانه گیر و...

خدایا چقدر زمان بی رحم است

امروز به یاد آن روز با دیدن عکس های ...

آن روز اول

خدایا معلم کلاس اول من کجاست ؟؟؟؟

تا دستانش را بوسه باران کنم و بگویم به عظمت آسمان قسم که دوستت دارم ..        

زندگي زيباست زشتي‌هاي آن تقصير ماست

در مسيرش هرچه نازيباست آن تدبير ماست!

 زندگي آب رواني است روان مي‌گذرد

 آنچه تقدير من و توست همان مي‌گذرد.

گویند شیشه ها احساس ندارند ، اما من وقتی روی شیشه بخار گرفته

ای نوشتم :

دوستت دارم آروم گریست .

همه تن چشم شدم خيره به دنبال توگشتم.

شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم.

شدم آن عاشق ديوانه كه بودم.

در نهانخانه جانم , گل ياد تو درخشيد,

باغ صد خاطره خندید,

عطر صد خاطره پیچید.

یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم,

پر گشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم,

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم.

تو , همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت,

من , همه محو تماشای نگاهت.

آسمان صاف و شب آرام,

بخت , خندان و , زمان رام.

خوشهء ماه فرو ریخته در آب,

شاخه ها دست برآورده به مهتاب.

شب و صحرا و گل و سنگ,

همه , دل داده به آواز شباهنگ.

یادم آمد تو به من گفتی: ((از این عشق حذر کن!

لحظه ای چند بر این آب نظر کن!

آب , آیینهء عشق گذران است.

تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است,

باش فردا , که دلت با دگران است!

تا فراموش کنی , چندی از این شهر , سفر کن!))

با تو گفتم: ((حذر از عشق ندانم.

سفر از پیش تو هرگز نتوانم,

نتوانم!))

روز اول که دل من به تمنّای تو پر زد,

چون کبوتر بر لب بام تو نشستم.

تو به من سنگ زدی , من نرمیدم , نه گسستم.

باز گفتم که تو صیّادی و من آهوی دشتم,

تا به دام تو در افتادم , همه جا گشتم و گشتم,

حذر از عشق ندانم,

سفر از پیش تو هرگز نتوانم , نتوانم!

اشکی از شاخه فرو ریخت.

مرغ حق , نالهء تلخی زد و بگریخت...

اشک در چشم تو لرزید,

ماه بر عشق تو خندید.

یادم آمد که دگر از تو جوابی نشنیدم,

پای در دامن اندوه کشیدم,

نگسستم , نرمیدم...

رفت در ظلمت غم , آن شب و شبهای دگر هم,

نه گرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم,

نه کنی دیگر از آن کوچه گذر هم...!

بی تو امّا به چه حالی من از آن کوچه گذشتم...!

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

چقدر غم انگيز ميشود وقتي حباب خيال مي تركد و تو هنوز سر جاي اولت هستي!

هميشه افق به رنگ گيسوان گندم است و سبزي بزرگترين ايه ايست كه تفسير مي شود.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

کاش می شد شیشهء غم را شکست...!

کاش می شد بغض و ماتم را شکست...!

کاش می شد اشکها را پاک کرد...!

کاش می شد کینه ها را خاک کرد...!

کاش می شد پر زد و پرواز کرد...!

کاش می شد کودکان را ناز کرد...!

کاش می شد کودکان را ناز کرد.

ماه را از آسمان برداشتن

روی رد پای عاشق کاشتن

زندگی یعنی محبت داشتن

 در میان خارها گل کاشتن

آب را از ابرها برداشتن

روی گل ها تخم شبنم کاشتن

زندگی یعنی شهامت داشتن

یاس را افسانه ای انگاشتن

غصه را رسمی کهن پنداشتن

زندگی یعنی من و تو ما شدن

رود بودن رفتن و دریا شدن

زندگی یعنی توکل بر خدا

از تمام علقه های تن جدا

زندگی یعنی همین آزاده باش

راستگو عاشق صمیمی ساده باش.

زندگاني سيبي است  كه گاز بايد زد با پوست.